Gezellig dat je mijn site bezoekt.
Ik ben Karin. Ik vang zoveel op dat ik alles wel op moet schrijven anders blijft alles in mijn achterhoofd zitten.
Bij deze deel ik mijn belevenissen.
©pictoright
PS: Omdat ik momenteel noodgedwongen met mijn linkerhand type, kan ik jullie (even) niet zo vaak bezoeken als ik zou willen.
Aan het eind van de week
Een jonge moeder stapte in de trein met haar kinderschare. Twee meisjes en hun grotere broer.
Wegens plaatsgebrek stuurde moeder haar zoontje naar een plaatsje tegenover een ouder echtpaar en ging zelf tegenover mij zitten.
Rap deelde ze puzzelboekjes en potloden uit zodat de kinderen zich konden vermaken. Zielstevreden en uiterst geconcentreerd puzzelden zij er op los.
Haar oudste meisje besloot dat ze wilde lezen en dook met hoog opgetrokken
beentjes achter een 'Pietje Puk.'
Het boekje kende ik nog uit mijn jeugd.
Op dat moment klonk er een stemmetje
vanachter het boekje.
‘Maham?’
‘Jaa?’
‘Ben je al misselijk?’
‘Nee schatje, mama is niet misselijk.’
‘Je wordt toch ALTIJD misselijk in de trein?’
wist het jongste meisje.
‘Nee hoor,' bloosde haar moeder, 'mama IS niet misselijk.’
De meisjes wisselden veelbetekenende blikken.
‘Luister,’ sprak moeder kalm, doch beslist.
‘Mama voelt zich kiplekker.
Mama wordt alleen misselijk in een bús.’
Het oudste meisje bladerde in haar Pietje Puk.
Jongste verdiepte zich in haar puzzel.
Broertje kwam aangehobbeld.
‘Dag schat,’
‘Dag mam.’
...
‘Ga je al kotsen?’
En dat je met een oplichter in zee ging,
vergeet je...
En dat je de hele weg in de trein moest staan,
vergeet je...
Maar de leuke treingesprekken,
het gratis reizen met het boekenweek-geschenkje,
de zeer bijzondere voorstelling,
alle lieve mensen,
de mevrouw uit Venlo,
de vriendschap,
het gezelschap van mijn zus
EN de fijne lieve marktkoopman die ons op de valreep
twee kaarten verkocht...
vergee-t je niet...
Hoera! We waren erbij!
Kijk voor meer info bij Lien. (*klik*)
Het was wel lachen.
Onze advertentie had grappige reacties opgeleverd.
Reeds lang geleden waren alle kaarten voor de speciale voorstelling vanwege Herman van Veen’s 65e verjaardag uitverkocht en werden we verzocht diezelfde dag om 9.00 uur te bellen voor de wachtlijst. Maar aangezien ik die dag per trein uit Friesland zou moeten reizen en liever niet voor niets, leek het ons handiger een advertentie te plaatsen.
De reacties stroomden binnen.
De woekerprijzen waren niet mals.
Reactie1:
Geachte Karin en Angelien,
Hallo ik heb twee kaartjes voor u liggen de reden van verkoop is er is wat tussen gekommen waardoor mijn man en ik verhinderd zijn mocht u intressen hebben dat hoor ik dat graag. Mvg Nijn.
Reactie 2:
Ik heb iemand die mij gevr. heb.
Als ik morgen nix van hem heb gehoord ben jullie de eersten
Okay??? Lowie.
Reactie 3:
Geachte dames. Ik heb een kaart over want min vrouw die met mij zou gaan s bij me weg. Zie maar wat je doet. Een van jullie heeft het kaartje. gratis.
Groet van J. Kort
Reactie 4:
Geachte Karin en Angelien,
Wij hebben 2 kaartjes deze kunt u overnemen
gr Martin Bieschebosch
Na enig over en weer gemail besloten we (mede vanwege de tijdsdruk) met Martin in zee te gaan en de gok te wagen. Ik realiseerde me het risico terdege. Martin bleek in de buurt van Brugge te wonen en wilde de (goedkope) kaarten (rij twee!) uitsluitend aangetekend opsturen. De helft zou ik vooraf betalen en de andere helft bij ontvangst.
Het klonk wel goed.
Ik nam het risico.
‘HOE KUN JE NU ZO STOM ZIJN!’ riep R. even later. ‘Die vent zit de hele dag achter internet mensen op te lichten. Die goedkope kaartjes zijn een truc. Tien van zulke klanten per dag en kat in het bakkie.
Mijn stemming daalde toch enigszins.
‘Zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten!’ wierp ik tegen.
Lien (*klik*) had nog super enthousiast: ‘JOEHOEEE!!!' gemaild.
Ik gunde haar die voorstelling zó.
‘Maar niet geschoten is altijd mis,’ opperde zusje P. monter. Ik gaf haar een dikke knuffel. Zo dacht ik er zelf ook over. Bovendien zou ik heel erge medelijden met deze Martin krijgen als hij werkelijk op deze manier aan zijn geld zou moeten komen.
Wordt vervolgd.
* Namen zijn veranderd.
We zaten gezellig bij de ‘Noorderpoort’ (*klik*)en ik hield mijn arm angstvallig dicht tegen me aan. Broer had me al joviaal (maar extra hard) op mijn schouder geslagen waarop ik een gilletje had laten ontsnappen. Ook het geven van een hand bleek tongbijtend en tranenspringend pijnlijk.
In de supermarkt kon ik bijna niets meer uit de bovenste schappen pakken en ik heb hulp nodig om mijn jas aan te trekken. Wanneer ik me ‘s nachts om wil draaien moet ik eerst met mijn andere arm de zere arm oppakken (au au au) en elders neerleggen.
'En toch klaag ik niet.'
(*KLAAAAAAG!*)
Dit lijkt op een spierontsteking, had de dokter gezegd. Ik raad u aan om de komende tijd een mitella te dragen. Absolute rust voor de arm is noodzakelijk. U wordt op de wachtlijst voor fysiotherapie geplaatst hetgeen ruim een maand kan duren. Computeren is uit den boze.
(maar ja...)
‘Gewoon negeren,’ opperde mijn moeder B, die alles altijd naar haar ‘gat’ laat zakken.
*klik*
Momenteel typ ik met mijn linkerarm. Die doet het nog. Laten we hopen dat het inderdaad gewoon spontaan over gaat en ik over een maand geen therapie meer nodig heb.
Toen ik nog in een studentenhuis woonde had ik een huisgenootje genaamd: ‘Son.’
Son had veel geweldige gewoontes. Zij nodigde alle buren uit op de thee, waste haar wol in babyshampoo en sopte elke maand alle deuren in huis. Ik vond dat opmerkelijk want zelf zou ik hooguit de kruk een beetje afvegen maar toch mooi dat Son die gewoonte had. Ze had ook een vriend: Eddie. Hoewel Ed een dijk van een kerel op reuzenschoenen was bleef ze hem koppig Eddie noemen. Hij kwam minstens een keer per week langs.
Son was dan de hele middag met haar nagels, haar haren en kleding in de weer. Fris en fruitig, geurend in een schoon truitje stond ze bovenaan de trap wanneer Eddy de intercom had ingesproken en vloog hem in zijn armen, onderwijl uitroepend: ‘E-D-D-I-E!’
Het mooiste was dat Eddie een hobby had. Eddie werd rustig van gaspitten poetsen.
Terwijl Son haar creatieve uitspattingen tot uiting bracht, schrobde Ed onze gezamenlijke gaspitten met een roze-zeep-schuursponsje- super glanzend. Er was geen enkel bruin aangebrand plekje meer te ontdekken. Ik doe het zelfs vandaag de dag Eddie niet na.
Eddie was voor veel dingen inzetbaar.
Zo liet Son ene Arnold, haar klasgenoot met een akelige huidziekte tijdens het weekend in mijn bed slapen.
‘Sorry hoor, hij heeft in jouw bed geslapen maar een beetje afgegeven,’ sprak ze dan nonchalant.
‘Ik zal Eddie wel even vragen je bed uit te kloppen.
Er zat een banaan in de boodschappentas.
Ik had de pisang in alle vroegte van de tros gerukt en in mijn tas geworpen, voor het geval ik trek zou krijgen aan het eind van de dag.
Het was een parmantig goudgele Bonita,
zonder stickertje weliswaar.
Ik was haar aan het eind van de middag gans vergeten toen ik bij de kassa in de supermarkt arriveerde.
Daar ritste ik zonder erbij na te denken mijn tas wijdopen om enkele boodschappen binnen te laten.
‘Beschuiten, olijfolie, schoonmaakdoekjes, wasmiddel, koffiebonen, boter...
Ik griste de banaan automatisch uit mijn tas voor zij geplet zou worden door een dubbel pak melk.
‘Euh....
Die BAH!naan, mevrouw,’
wees het kassameisje met een priemend vingertje.
‘Heeft u die wel afgerekend?’
‘Déze banaan?’
(Hoe onnozel kun je reageren)
Ik kleurde licht.
‘Maar deze zat al in mijn tas.
Dit is mijn EIGEN banaan!’
Het kassameisje dacht na.
‘Neemt u mij niet kwalijk,’
glimlachte ze monter, terwijl haar gezicht boekdelen sprak.
‘Wij verkopen namelijk precies
dezelfde bananen,
dus ik dacht...
.....
Heeft u ook een bonuskaart?’
‘De druppeltjes op de ramen glijden
zó haastig voorbij!
Ik had ze gaarne langer willen bekijken.
Ontelbare waterbolletjes die stuk voor
stuk het voorbij razende
landschap weerspiegelen.’
Groene landschappen,
blauwgrijze regenluchten.
Drup, drup, drup.
Laatste reacties