Wie o wie?

Enthousiast zwaaide ik de voordeur open. Daar was ze dan eindelijk, mijn vriendin. Lachend zou ik haar begroeten.

Vriendin keek helemaal niet blij.

‘Nou zeg. Dat is ook geen ‘leuke’ entree!’
foeterde ze.
‘Ik sta hier midden in de poep!’
Ze keek me verontwaardigd aan.
‘Sórry! zei ik van de weeromstuit. Alsof ik hoogstpersoonlijk een poepje had laten vallen.
Op mijn eigen stoep.
Ik ontdekte inderdaad
een lichtbruin
zacht drolletje

(onderwijl hopend dat
de meneer van het stedelijk muziekkorps
er de vorige avond
niet in had getrapt.
Hij was nog zó blij geweest
dat hij de aan mij verkochte taaipop  zelf op mocht eten.)

Wie o wie?

Terwijl vriendin naar de overkant liep om haar schoentje op de stoeprand en in het gras schoon te vegen zocht ik een schep om het overgebleven bruin van de stoep te schrapen.

Er volgde een omhelzing.
en een caramel cappuccino.

Buiten likte een onschuldige kat zijn vachtje.

Comments

[Geplaatst door: kwan]

Mocht ik ooit de eer krijgen je in het echt te ontmoeten, dan hoeft het van mij niet zo feestelijk, hoor!

Een bescheiden wit stoeprandje vind ik goed genoeg!

[Geplaatst door: Python]

Maar wel een bijzondere binnenkomer. Overigens jouw idee om je schoen bij een ander te zetten, zou een nieuwe Sinttrend kunnen worden, maar dan graag wel zonder poep eronder!

[Geplaatst door: karin]

@ Kwan.Voortaan check ik eerst wel even bij de voordeur of er iets ligt. Ik dacht altijd dat katten hun sporen wel uit zouden wissen. Nu verdenk ik ook een hondje die hier wel eens los rondloopt.
@ Python. Het zou best leuk zijn, Python.